නොසිතූ වෙනසක්

 

විශාල් සහ රුවන් විශ්වවිද්‍යාලයේදී එකට කාමරයක් බෙදාගත් හොඳම මිතුරන් දෙදෙනෙක්. විශාල් නිහඬ, පොත්වලට ඇලුම් කරන චරිතයක් වුණා. රුවන් ක්‍රීඩාවට සහ සමාජ ක්‍රියාකාරකම් වලට ලැදි, සැහැල්ලු පෞරුෂයකින් හෙබි කෙනෙක්. ඔවුන් දෙදෙනාගේ වෙනස්කම් තිබුණත්, ඔවුන්ගේ මිත්‍රත්වය ඉතාම ශක්තිමත් වුණා.

දිනක්, සවසක රුවන් කාමරයට ආවේ පුදුමයට පත් වෙලයි. ක්‍රීඩා පිටියේ පුහුණුවීම් වලින් පසුව ඉක්මනින් ඇඳුම් මාරු කරගන්න ඕන නිසා කාමරයට ආපු රුවන් දැක්කේ හිතාගන්න බැරි දෙයක්. කාමරයට ඇතුල් වෙද්දී විශාල්ගේ ඇඳුම් අල්මාරියෙන් යමක් ගන්න හදන විශාල්ව දැකලා රුවන් නිකම්දොර ළඟම නැවතුනා. විශාල් ඇඳ සිටියේ ගැහැණු ළමයින් අඳින ලස්සන ගවුමක්. රුවන් විස්මයෙන් ඇස් ලොකු කරගෙන බලාගෙන හිටියා. විශාල් හැරිලා රුවන්ව දැකපු ගමන් ගැස්සිලා ගියා. මූණ රතු වෙලා, ලැජ්ජාවෙන් වගේ බිම බලාගත්තා.

“විශාල්… ඔයා මොකද මේ කරන්නේ?” රුවන් ඇහුවේ පුදුමයෙන්.

විශාල් මුකුත්ම කිව්වේ නැහැ. බිම බලාගෙන හිටියා විතරයි. රුවන් සෙමෙන් කාමරයට ගොඩවුණා. බිම විසිරිලා තිබුණු ගැහැණු ළමයිගේ ඇඳුම් රුවන්ගේ ඇස් වලට දිස්වුණා. ලේස් වලින් හැඩවුණු යට ඇඳුම්, පාට පාට හැට්ට, සාරි වගේ ගොඩක් දේවල් කාමරේ පුරාම තිබුණා. රුවන් තවත් පුදුම වුණා.

“මේ…මේ ඔයාගේද?” රුවන් ඇහුවේ හෙමිහිට.

විශාල් ඔව් කියන්න වගේ ඔළුව වැනුවා. රුවන් මොහොතක් කල්පනා කළා. එයාට එකපාරටම තරහ ගියේ නැහැ. ඒ වෙනුවට කුතුහලයක් සහ පුදුමයක් එයාගේ හිතේ ඇතිවුණා.

“ඇයි ඔයා මෙහෙම ඇඳුම් අඳින්නේ විශාල්?” රුවන් ඇහුවා. එයාගේ කටහඬේ තරහක් තිබුණේ නැහැ.

විශාල් හෙමිහිට කතා කරන්න පටන් ගත්තා. “මම…මම පොඩි කාලේ ඉඳන්ම ගැහැණු ළමයිගේ ඇඳුම් වලට කැමතියි රුවන්. මට ඒ ඇඳුම් ලස්සනයි වගේම අඳිනකොට අමුතු සතුටක් දැනෙනවා.” විශාල්ගේ කටහඬ වෙව්ලමින් තිබුණා. එයා තවත් කතා කළා. “ගෙදර අය දන්නවාට මම බයයි. සමාජෙට දැනගත්තොත් මොනවා කියයිද කියලා මට හිතාගන්නත් බෑ. ඒකයි කාටවත්ම නොකිය බය වෙවී රහසේම මේ දේ කරන්නේ.”

රුවන් විශාල් කියපු දේ හොඳින් ඇහුවා. එයා කවදාවත් මෙහෙම දෙයක් ගැන හිතලා තිබුණේ නැහැ. එයාට විශාල් ගැන දුක හිතුණා. එයාගේ හොඳම යාළුවා මෙච්චර කාලයක් තිස්සේ රහසක් හංගගෙන දුක් විඳිනවා කියලා දැනගත්තම රුවන්ට දුක හිතුණා.

“මට තේරෙනවා විශාල්. ඔයා බය වෙන්න එපා. මම කාටවත් කියන්නේ නැහැ.” රුවන් කිව්වා. “ඒත්…මට මේ ගැන තව ටිකක් දැනගන්න ආසයි. ඔයා මට මේ ගැන තව ටිකක් පැහැදිලි කරන්න පුළුවන්ද?”

විශාල් රුවන්ගේ ප්‍රතිචාරය ගැන පුදුම වුණා. එයා බලාපොරොත්තු වුණේ රුවන් එයාට බනියි, එහෙම නැත්නම් හිනා වෙයි කියලා. ඒත් ඒ වෙනුවට රුවන් එයාට තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරනවා දැක්කම විශාල්ට සහනයක් දැනුණා.

“ඇත්තටම…මටත් මේ ගැන කාට හරි කියන්න ඕනෙවෙලා හිටියේ රුවන්. ඒත් මට විශ්වාස කරන්න කෙනෙක් හිටියේ නැහැ.” විශාල් කිව්වා. එයා රුවන්ට එයාගේ කතාව මුල ඉඳන්ම කිව්වා. පොඩි කාලේ සෙල්ලම් කරද්දී අක්කලාගේ ඇඳුම් ඇඳපු හැටි, ඒ ඇඳුම් අඳිනකොට දැනුණු සතුට, පස්සේ කාලෙක ඒ ආසාව තවත් වැඩිවුණු හැටි ඔක්කොම විශාල් රුවන්ට විස්තර කළා.

රුවන් විශාල් කියපු දේවල් ඇහුවා. එයාටත් ටිකෙන් ටික මේ දේවල් තේරෙන්න පටන් ගත්තා. එයා කවදාවත් හරස් ඇඳුම් ඇඳීම ගැන හිතලා නොතිබුණත්, විශාල්ගේ කතාව ඇහුවාම එයාටත් ඒ ගැන කුතුහලයක් ඇතිවුණා.

“මටත් මේ ඇඳුම් ටිකක් බලන්න පුළුවන්ද විශාල්?” රුවන් ඇහුවා.

විශාල් ටිකක් ලැජ්ජාවෙන් වගේ රුවන්ට ඇඳුම් පෙන්නුවා. රුවන් එකින් එක ඇඳුම් අරගෙන බැලුවා. එයාට ඒවා ලස්සනයි වගේම අමුතුයි වගේත් දැනුණා.

“මට මේ ගවුම ඇඳලා බලන්න ආසයි විශාල්.” රුවන් හිනා වෙවී කිව්වා.

විශාල් මුලින් ටිකක් පුදුම වුණත්, පස්සේ හිනා වුණා. “ඇත්තටමද රුවන්? ඔයා විහිළුවක් කරනවා නේද?”

“නෑ මම ඇත්තටම ඇහුවේ. මට මේක ඇඳලා බලන්න ආසයි.” රුවන් කිව්වා.

විශාල් ටිකක් හිනා වෙවී රුවන්ට ගවුම දුන්නා. රුවන් ගවුම අරගෙන ඇඳ මෑතට ගිහින් ඇඳුම් මාරු කරන්න පටන් ගත්තා. විශාල් කුතුහලයෙන් බලාගෙන හිටියා. රුවන් ගවුම ඇඳගෙන එළියට ආවාම විශාල්ට හිනාව නවත්තගන්න බැරිවුණා. රුවන් ගවුම ඇඳලා හිටපු විදිහ දැකලා විශාල්ට හිනා. රුවන් සාමාන්‍යයෙන් ටිකක් ක්‍රීඩාශීලී පෙනුමක් තියෙන කෙනෙක්. එයා ගවුමක් ඇඳගෙන ඉන්නවා දැක්කම හරිම විහිළුවක් වගේ.

“හා… හා… නවත්තන්නකෝ හිනාවෙන එක.” රුවන් කිව්වා. එයාත් හිනා වෙන ගමන් ඇඳුම දිහා බැලුවා. “ඇත්තටම මේක අමුතු හැඟීමක් නේ. ඔයා කිව්වා වගේ ඇත්තටම සුවපහසුවක් දැනෙනවා.”

“ඔව් මම කිව්වනේ. ඔයා දැන් තේරුම් ගන්නවා ඇති මට මොකද දැනෙන්නේ කියලා.” විශාල් කිව්වා.

එදා රෑ දෙන්නා ගොඩක් වෙලා ගැහැණු ඇඳුම් ගැන කතා කර කර හිටියා. රුවන්ගේ හිතෙත් හරස් ඇඳුම් ඇඳීම ගැන කුතුහලයක් ඇතිවෙලා කියලා විශාල්ට තේරුණා.

ටික දවසක් ගියා. රුවන් නිතරම විශාල්ගේ ඇඳුම් අඳින්න පටන් ගත්තා. මුලින් විහිළුවට වගේ පටන් ගත්තත්, පස්සේ එයා ඒකට ඇබ්බැහි වුණා. එයාටත් ගැහැණු ඇඳුම් අඳිනකොට සතුටක් දැනෙන්න පටන් ගත්තා. විශාල් රුවන්ට ඇඳුම් තෝරගන්න, අඳින්න, සායම් ගාන්න ඔක්කොම උදව් කළා.

දෙන්නම එකතුවෙලා සෙමින් සෙමින් හරස් ඇඳුම් සංස්කෘතිය ගැන ඉගෙනගන්න පටන් ගත්තා. අන්තර්ජාලයෙන් ලිපි කියෙව්වා, වීඩියෝ බැලුවා, හරස් ඇඳුම් අඳින අනෙක් අය ගැන තොරතුරු හොයලා බැලුවා. ඔවුන් තේරුම් ගත්තා මේක අමුතු දෙයක් නෙවෙයි කියලා. සමාජයේ ගොඩක් අය මෙහෙම ඉන්නවා කියලා ඔවුන් තේරුම් ගත්තා.

දවසක් රුවන් විශාල්ට යෝජනාවක් කළා. “විශාල් අපි දෙන්නම එකට ඇඳුම් අඳින්න ගියොත් කොහොමද? කාමරේට විතරක් සීමා නොවී එළියටත් ගිහින් බලමුද?”

විශාල් මුලින් ටිකක් බයවුණා. එයා කවදාවත් එළියේදී ගැහැණු ඇඳුම් ඇඳගෙන යන්න හිතලාවත් තිබුණේ නැහැ. ඒත් රුවන්ගේ දිරිගැන්වීම නිසා එයා එකඟ වුණා.

මුලින්ම ඔවුන් කාමරේ ඇතුළේ ගැහැණු ඇඳුම් ඇඳගෙන පුරුදු වුණා. කොණ්ඩේ හදාගන්න, සායම් දාන්න, ගැහැණු ළමයෙක් වගේ ඇවිදින්න පුරුදු වුණා. ඊට පස්සේ දවසක් රෑ වෙලා දෙන්නම ගැහැණු ඇඳුම් ඇඳගෙන විශ්වවිද්‍යාල භූමිය ඇතුළේ ඇවිදින්න ගියා. මුලින් ටිකක් බය හිතුණත්, පස්සේ ඒ බය නැතිවෙලා ගියා. ඔවුන් දෙන්නම එදා හරිම සතුටින් හිටියා.

ඒ දවසින් පස්සේ විශාල් සහ රුවන් දෙන්නම නිතරම ගැහැණු ඇඳුම් ඇඳගෙන එළියට යන්න පටන් ගත්තා. මුලින් රෑට විතරක් ගියත්, පස්සේ දවල්ටත් විශ්වවිද්‍යාල භූමිය ඇතුළේ ඇවිදින්න ගියා. සමහර අය ඔවුන් දිහා අමුතු විදිහට බැලුවත්, ගොඩක් අය ඒ ගැන ගණන් ගත්තේ නැහැ. ඔවුන් දෙන්නා එකට ඉන්න නිසා කාටවත් බය නැතුව තමන්ට කැමති විදිහට ඉන්න පුළුවන් කියලා ඔවුන් තේරුම් ගත්තා.

විශාල් සහ රුවන්ගේ මිත්‍රත්වය හරස් ඇඳුම් නිසා තවත් ශක්තිමත් වුණා. ඔවුන් දෙන්නම තමන්ගේ රහස් එළි කරගත්තා විතරක් නෙවෙයි, එකිනෙකාට සහයෝගය දීලා තමන්ගේ සැබෑ ස්වභාවය සොයාගන්න උදව් කළා. ඔවුන්ගේ කතාවෙන් අපිට තේරෙන්නේ මිත්‍රත්වය සහ අවබෝධය කොච්චර වැදගත් දෙයක්ද කියලයි. තමන්ගේ සිතේ තියෙන දේවල් එළි කරලා, බියෙන් තොරව තමන්ට කැමති විදිහට ජීවත් වෙන්න මිත්‍රත්වය කියන්නේ ලොකු ශක්තියක්.